De verpakking, de inhoud en een kleine bekentenis...

Ergens op deze wereld is iemand die geraakt kan worden door wat jij maakt. Door jouw product, jouw woorden, jouw muziek, jouw kunst, jouw verhaal. Noem het maar op. Iemand die zich erin herkent, er troost uit haalt, erdoor geïnspireerd raakt of ineens iets vanuit een heel ander perspectief gaat bekijken. En het mooie is dat je vaak helemaal niet weet wie je daarmee bereikt.

Ik vind dat zo’n prachtige gedachte. Want we hebben allemaal onze eigen manier om iets te creëren, om onze gedachten, gevoelens, ideeën en ervaringen met anderen te delen. De een schrijft, de ander schildert, fotografeert, maakt muziek of bedenkt iets wat nog niemand eerder heeft bedacht. Iedereen met zijn eigen talenten, mogelijkheden en de middelen die daarbij passen.

En toch valt het me op hoe vaak we tegenwoordig vooral bezig zijn met de vraag ‘hoe’ iets gemaakt is. Welke technieken zijn gebruikt, welke programma’s of hulpmiddelen eraan te pas kwamen en of iets dan nog wel ‘echt’ creatief of authentiek genoemd mag worden. Maar zijn we daarmee niet een beetje vergeten waar het eigenlijk om gaat?

Ik moest daarbij denken aan de verpakking en de inhoud. Want natuurlijk is de verpakking belangrijk. Het is vaak het eerste wat onze aandacht trekt. Een mooie boekomslag kan ervoor zorgen dat je een boek oppakt en een prachtige afbeelding kan je nieuwsgierig maken naar het verhaal erachter. Maar uiteindelijk is het toch de inhoud die bepaalt wat iets voor je betekent?

Een liedje hoeft niet perfect geproduceerd te zijn om je diep te raken. Een schilderij hoeft niet volgens alle regels van de kunst gemaakt te zijn om iets bij je los te maken. En een verhaal hoeft niet op een bepaalde manier geschreven te zijn om je aan het denken te zetten of je kijk op iets te veranderen.

Voor mij zit de waarde vooral in de oprechtheid van wat iemand wil overbrengen. In de gedachte erachter, de ervaring die iemand wil delen en de boodschap die iemand wil meegeven. Hoe iemand dat vervolgens vormgeeft, met welke technieken of hulpmiddelen dan ook, doet voor mij niets af aan de betekenis ervan.

Ik kan inmiddels uit eigen ervaring vertellen hoe bijzonder het is wanneer iets wat je zelf hebt gemaakt anderen bereikt. Sinds mijn boek Wat de stilte droeg is verschenen, heb ik zoveel mooie en persoonlijke reacties mogen ontvangen. Van mensen die geraakt werden door het verhaal, zich erin herkenden of door mijn woorden herinneringen terugkregen die al jarenlang ergens opgeslagen lagen. Mensen die ik helemaal niet ken, maar met wie door mijn verhaal ineens een verbinding ontstaat. En iedere keer als ik zo’n bericht ontvang, realiseer ik me weer hoe bijzonder het is dat iets wat ooit begon met mijn eigen gedachten en de behoefte om een verhaal te vertellen, zoveel voor een ander kan betekenen.

De verpakking was zeker belangrijk, want de cover moest iemand aanspreken, maar uiteindelijk moest de inhoud het werk doen. Geen enkele tool of computer heeft de geschiedenis van mijn familie meegemaakt of kan voelen wat die herinneringen voor mij betekenen. Die verhalen komen uit mijn eigen hart en pen. Maar toch, thank God voor mijn slimme schrijvershulp! Die had ik af en toe zeker wel nodig. Om inhoudelijk mee te sparren, suggesties te doen of een zin te herschrijven waar ik zelf even niet uitkwam. Eigenlijk niet anders dan een auteur die met een redacteur samenwerkt om het verhaal naar een hoger niveau te tillen, zonder dat het de eigen stem verliest.

Daarom vraag ik me steeds vaker af of we niet te snel oordelen over de manier waarop iets gemaakt is, zonder eerst echt te kijken, te luisteren of te lezen. Hoe vaak laten we ons oordeel over de inhoud beïnvloeden door wat we van de verpakking vinden? En hoeveel mooie verhalen, ideeën en boodschappen geven we daardoor misschien niet eens de kans om ons te verrassen?

Natuurlijk mag iedereen zijn eigen smaak en mening hebben. En de manier waarop iets gemaakt wordt, kan absoluut iets toevoegen aan de waarde of de beleving ervan. Want dat is persoonlijk. Maar ik vind het jammer wanneer we daardoor voorbijgaan aan wat iemand eigenlijk probeert over te brengen. 

En daarom vraag ik mij minder af hoe iemand iets gemaakt heeft en kijk ik wat vaker waarom iemand het gemaakt heeft. Want uiteindelijk is het niet het gereedschap dat iets te vertellen heeft, maar de mens die het gebruikt.

Dus blijf vooral creëren op jouw manier. Met de mogelijkheden en middelen die bij jou passen. En onderschat nooit wat jouw creatie voor iemand anders kan betekenen. Misschien bereik je er wel iemand mee die precies op dat moment jouw woorden, muziek, kunst of verhaal hard nodig had.

Want de verpakking kan ervoor zorgen dat iemand kijkt, maar de inhoud kan ervoor zorgen dat iemand geraakt wordt.

En hoe mooi is dat eigenlijk? 

Een kleine bekentenis van de auteur...

Mocht je na het lezen van deze blog nieuwsgierig zijn geworden naar de afbeeldingen op mijn website, dan zal ik je iets verklappen. Een deel daarvan heb ik gemaakt met behulp van AI en Canva. Toen ik begon met mijn boek en website, zocht ik naar manieren om de sfeer van het verleden, de herinneringen en de verhalen die ik wilde vertellen ook visueel tot leven te brengen. En daarvoor gebruikte ik de mogelijkheden en middelen die ik tot mijn beschikking had. Het gereedschap is dan misschien modern en digitaal, maar de verhalen, herinneringen en gedachten erachter zijn van mij. En daarmee zijn we eigenlijk weer terug bij waar deze blog over gaat.

Dank je wel dat je naar de verpakking hebt gekeken. En vooral bedankt dat je ook de tijd hebt genomen voor de inhoud.